تو هر موضوعی یک خورده میرم جلو، چند تا اسم دانشمند ایرانی هم می بینم که بعضی هاشون خیلی شناخته شده ان تو رشته های تخصصی خودشون. با این همه یکی از بزرگترین چالشهای ایران، نداشتن سرمایه انسانی به خصوص در رشته های مدیریت و اقتصاد و علوم اجتماعیه. یکی از دغدغه های ذهنی من که همیشه بهش فکر می کنم اینه که چه جوری میشه این شکاف رو پر کرد. مخصوصاً اینکه بعد از انقلاب اکثر دانشجوهای خوب ایرانی رشته های مهندسی و پزشکی رو برای ادامه تحصیل انتخاب کردن که عده زیادی از اینها هم جلای وطن کردن. هرچند توی چند سال اخیر موج جدیدی برای تحصیل در رشته های علوم اجتماعی، اقتصاد و مدریریت شروع شده و الان دانشجوهای ایرانی توی خیلی از دانشگاه های خوب دنیا پیدا می شن (برای مثال دکترای اقتصاد در , LSE, MIT, Chicago , Austin و دکترای مدیریت در Torento, MIT,York ) ولی تا این نسل جوون کارکشته بشه و به بک تعداد قابل توجهی هم برسن خیلی طول می کشه. مظافاً بر اینکه این روند در رشته های متعدد علوم انسانی از برنامه ریزی شهری، ، تاریخ اقتصاد، جامعه شناسی و … هنوز خیلی پا نگرفتن. سوال من اینه چه جوری میشه این شکاف رو پر کرد.
1) استفاده از استادهای با تجربه ای که 20-40 سال پیش ایران رو ترک کردند خیلی هاشون دارن آخرین سالهای دانشگاهیشون رو سپری می کنند. ولی چقدر دولت ظرفیت همکاری با این افراد رو داره؟ چقدر این افراد آمادگی کمک به دولت رو دارند؟ آیا اصلاً دیتابیسی از اینها داریم.
2) استفاده از نسل دوم ایرانی ها در خارج از کشور. خیلی از این نسل دومی ها هنوز خیلی علاقه دارن به پیشرفت ایران کمک کنند ولی اگه اینها جذب نشن، بعید می دونم نسل سوم خودشون رو به ایران وابسته بدونند و بخوان کاری بکنند.
3) جلب کردن توجه اساتید و نخبگان خارجی به مسائل ایران. در این مورد فعلاً با توجه به شرایط سیاسی خیلی کار سختی هست. و دینامیک فعلی به این سمت داره میره که کمتر کسی به ایران علاقه مند میشه و برای تغییر در جهت این لوپ سرمایه گذاری بالاو تدبیر زیادی لازمه و هر چه زمان هم میگذره این کار سخت تر میشه. ( یکی از دینامیک ها اینه:عده کمتری استاد رو این زمینه کار میکنند، در نتیجه دانشجوهای کمتری هم به این سمت کشیده میشن.)
نتیجه اینه که: یک فرصت استثنایی برای پر کردن این شکاف داریم که شاید تا 10 سال دیگه این فپتانسیل به شدت کم بشه. چون این نسل اولی ها دیگه کم کم به آخرین سالهای کاریشون میرسن. و نسل دومی ها هم حوزه کاریشون را معلوم کردن.
پ.ن. نبود دانش در مورد ایران، غیر از اینکه باعث ضعف تصمیم گیری داخلی میشه، باعث میشه کشورهای غربی سیاستهایی در قبال ایران دنبال کنند، که هم نتایج منفی برای ایران در درازمدت داشته باشه و هم اینکه اونها به نتایج مثبتی نرسن. در حالیکه اگر شناخت بالاتری وجود داشته باشه، میشه به راه حل های برنده-برنده و مناسبتری دست یافت.
