در چند هفته اخیر لپ تاپ قدیمان به رحمت ایزدی پیوسته و ما را بس آزرده بود.ا

و من هم در انتخاب سخت گیر و در عمل تنبل فلذا خریدن کامپیوتر جدید چندی طول کشید.

امید است با لپ تاپ جدبد بیشتر در خدمت دوستان باشیم.

وضعیت دانشگاه ها و اپراتورهای تلفن همراه و لوله کش ها و دوچرخه دزدها که از روز هم روشن تاره. ولی آخرین نمونه ای همین امروز باش مواجه شدم دیگه کفم رو برید.

من یک عدد CushDesk ( وسیله ای  برای قرار دادن لپ تاپ روی پا که در حقیقت بین پا و لب تاپ قرار می گیرد) سفارش داده بودم، بجاش یک عدد کیف لپ تاپ دریافت کردم. حلا شاید هم این یکی یک اشتباه ساده باشه. حالا بذارید ببینم چی جواب می دن به شکایت من: معلوم میشه اشتباه شده یا دله دزدی بوده.

خانمه گفته بود چون که زودتر از موعد مقرر خوابگاه را ترک کردی باید تا دو هفته دیگه کرایه ایجا رو بدی.  ( هر هفته حدود 115 پوند و در مجموع 230 پوند)

جالب اینه که هفته پیش که بهش گفتم می خوام زودتر برم، خیلی راحت گفته بود مشکلی نداره و هیچ اشاره ای به این مسئله پول اضافی و جریمه نکرده بود.

من هم که به رگ یزدیم حسابی برخورده بود ایمیلی زدم به این خانم که آبجی من متوجه نشدم شما دقیقاً چی گفتی. ولی اگه منظورت اینه که من پول اضافی بدم کور خوندی! اینها رو  هفته پیش باید بهم می گفتی

حال بینیم چی میشه! ولی من فعلاٌ خیال تسلیم شدن ندارم

در اوان ورود به شهر ردینگ در یکی از خوابگاه های دانشگاه سکونت گزیده بودم. منتها زود متوجه شدم که  کرایه خوابگاه ها به مراتب بیشتر از کرایه یک اتاق در املاک خصوصی است. و بدتر این بود که  پرداخت این پول اضافی هیچ مزیت خاصی را هم برایم ایجاد نمی کرد.

محل خوابگاه تا دانشکده ما حدود 30-40 دقیقه پیاده روی دارد. وضعیت حمل و نقل عمومی هم انقدرها در ردینگ جالب نیست به طوریکه نتها یک اتوبوس در این مسیر حرکت می کند که انهم هر یک ساعت یکبار می آید.

با جستجوی نه چندان زیاد اتاقی را جستم در قاصله 10-15 دقیقه ای از دانشکده با کرایه 300 پوند. ( کرایه خوابگاه 500 پوند بود). در حقیقت من و 3 نفر دیگه در یک خانه 4 اتاقه با هم زندگی می کنیم. یکی از هم خانه ای یک دانشجوی دکترا اهل کشور ایتالیاست و دو نفر دیگر کار می کنند، یکی اهل برزیل و دیگری لهستانی. در ضمن این خانه ما یک حیاط بزرگ دارد و یک درخت سیب!

به هر شکل تا به این لحظه که 5-6 ساعتی است در خانه جدید هستم از این تدبیر خویش بسیار خورسندیم.

امید است که لحظات خوشی را در این خانه داشته باشیم

پ.ن.1 اگر به نحوه صحبت انگلیس ها به خصوص در مجالس رسمی دقت کنید می بینید که همش به هم Indeed تحویل می دهند. مثلاً Thank you Indeed  یا I enjoyed it Indeed , …

نترسید! چیزی نشده! نه کسی رو تازگیها دیدم و نه قصد ازدواج دارم.

اما امروز بالاخره دو تا کاری را که 1ماهه می خوام انجام بدم تموم کردم:

1) یک عدد دو چرخه خریدم به مبللغ 100 پوند با کلیه امگانات شامل دو  چراغ ( عقب و جلو) و دو قفل ( قفل بدنه و قفل چرخ!) این هم عکس دوچرخه

 فعلاٌ این را داشته باشید تا برنامه بعد

قابل توجه دوستانی که چند وقت است از من خبر ندارند الان در رِدینگ زندگی می کنم. همان Reading به معنی خواندن می نویسند اما Reding می خوانند.

و اما ردینگ شهر کوچکی است  با فاصله نیم ساعت ترن در غرب لندن. در این 3 هفته ای که به اینجا آماده ام  بیشتر سرگرم کارهای دانشگاه و فراهم آوردن وسایل زندگی بودم و خیلی فرصت اندیشیدن نداشته ام. اما در کل زندگی در اینجا تا حدود زیادی متفاوت از زندگی در لندن باشد… در روزهای آتی در این باره بیشتر می نویسم.

امید است این بیماری پروکرستینیشن دوباره ما را نگیرد!

این چه روزگاربه آخه!

اینها رو هم بخونید:

زغال پرست،

آق بهمن

مشخصاً جنبش زنان و نهادهایی که به این منظور درست میشه، شاید بزرگترین نهادی باشه که بتونه گروه های مذهبی و غیر مذهبی رو دور هم جمع کنه و یک گفتگوی سازنده رو بین اونها شکل بده. در نیتجه یکی از نیروهایی که به نظرم آینده ایران رو خیلی می تونن تحت تاثیر قرار میدن زنان هستن، به نظرم خیلی بیشتر از مردان. البته به نظرم به شرطی که این دیالوگی که من گفتم شکل بگیره و بین اونها دو دستگی شدید بوجود نیاد.

پ.ن. روز جهانی زن بر همه مردان و زنان مبارک باد!

1) استفاده از استادهای با تجربه ای که 20-40 سال پیش ایران رو ترک کردند خیلی هاشون دارن آخرین سالهای دانشگاهیشون رو سپری می کنند. ولی چقدر دولت ظرفیت همکاری با این افراد رو داره؟ چقدر این افراد آمادگی کمک به دولت رو دارند؟ آیا اصلاً دیتابیسی از اینها داریم.

2) استفاده از نسل دوم ایرانی ها در خارج از کشور. خیلی از این نسل دومی ها هنوز خیلی علاقه دارن به پیشرفت ایران کمک کنند ولی اگه اینها جذب نشن، بعید می دونم نسل سوم خودشون رو به ایران وابسته بدونند و بخوان کاری بکنند.

3) جلب کردن توجه اساتید و نخبگان خارجی به مسائل ایران. در این مورد فعلاً با توجه به شرایط سیاسی خیلی کار سختی هست. و دینامیک فعلی به این سمت داره میره که کمتر کسی به ایران علاقه مند میشه و برای تغییر در جهت این لوپ سرمایه گذاری بالاو تدبیر زیادی لازمه و هر چه زمان هم میگذره این کار سخت تر میشه. ( یکی از دینامیک ها اینه:عده کمتری استاد رو این زمینه کار میکنند، در نتیجه دانشجوهای کمتری هم به این سمت کشیده میشن.)

نتیجه اینه که: یک فرصت استثنایی برای پر کردن این شکاف داریم که شاید تا 10 سال دیگه این فپتانسیل به شدت کم بشه. چون این نسل اولی ها دیگه کم کم به آخرین سالهای کاریشون میرسن. و نسل دومی ها هم حوزه کاریشون را معلوم کردن.

پ.ن. نبود دانش در مورد ایران، غیر از اینکه باعث ضعف تصمیم گیری داخلی میشه، باعث میشه کشورهای غربی سیاستهایی در قبال ایران دنبال کنند، که هم نتایج منفی برای ایران در درازمدت داشته باشه و هم اینکه اونها به نتایج مثبتی نرسن. در حالیکه اگر شناخت بالاتری وجود داشته باشه، میشه به راه حل های برنده-برنده و مناسبتری دست یافت.

همین الان پیش پای شما، یک نگاهی از ناراحتی به کهنگی مسواکم کردم و پیش خودم گفتم باید یک مسواک نو بخرم. 2 دقیقه بعد که مسواک گذاشتم جلوی آینه، دستم خورد بهش و مسواکم افتاد تو کاسه دشتشویی! و الان هم در زباله دونی میشخ پیداش کرد.

مشابه همین اتفاق برای گوشی موبایل، چتر، دستکش و خیلی دیگه از وسایلم افتادن. انگار ناخودآگاهم بیشتر از بخش خودآگاهم می خواسته این وسایلو عوض کنم و از ترس اینکه من کشش بدم، خودش دست به کار شده!

پ.ن. شاید این اشیاء وقتی می فهمند که میخوام عوضشون کنم، ناراحت میشن و می خوان حالگیری کنن!!!